Bleekscheet

Laatst zat ik met iemand te kletsen over de goede oude tijd, hij was ouder als ik en had het begin van de Punk meegemaakt, en de door hem gehate disco.
Lachend vroeg hij in welke tijd ik opgroeide, doelende op de muziek.
Ik moest hard nadenken, en zei breakdance, Electric boogie, Hip Hop, reggae en ska.
Hij moest lachen, en zei dat is toch niet werkelijk de muziek waar jij je mee bezighield Pieter.
Vervelende kerel, als hij eens wist hoe ik mijn best had gedaan er bij te horen piepte hij wel anders.
Ik herinner mij de grote feesttent in Delfshaven die daar ieder jaar stond.
Als de bandjes even ophielden rende de jeugd naar de microfoon, en begon te beatboxen, met je mond beats en gave geluidjes maken.
Ik had flink geoefend, en wachtte mijn geduld af.
Eindelijk kon ik dan los gaan, en dat deed ik vol over gave, iedereen lach in een deuk om mijn zielige gestuntel, en dat terwijl ik er flink op los experimenteerde om zo te proberen met originaliteit van de kunde te proberen te winnen.
Maar al snel werd ik weggeduwd als een amateur.
Boos ging ik naar huis, wat dachten die lulletjes wel, dat ze de Fatboys zelf waren.
Ik was geen volhouder, dus hield ik het beatboxen voor wat het was.
Ik had een film over electric boogie gezien, en probeerde dit thuis voor de spiegel.
Het leek meer op een spastische robot, maar ik bleef proberen.
Twee Surinaamse vrienden traden al op in het centrum, waar ze hun electric boogie deden bij een grote gettoblaster.
Ik ging vaak kijken hoe ze het deden.
Nou veel en veel beter als ik, dat had ik al snel door.
Soms vroegen ze of ik meedeed, maar gelukkig heb ik me dat nooit aangedaan.
Wel stond ik erbij alsof ik elk moment alle sterren van de hemel kon gaan dansen.
Later ging ik heel veel naar Hip Hop luisteren.
De vunzige nummers van de 2Leve Crew uit Miami, bekend van hun hit,”me so horny”, schalde door de boxsjes van mijn kamertje.
Mijn moeder stond een keer bij het stofzuigen te zingen,”dick Allmighty”, tot op de dag van vandaag weet ik niet of ze wist wat ze zong, ik denk het niet.
In 1987 brak de hemel voor mij open in Nighttown met de Acid house, het klonk geweldig, en ik was er helemaal gek van.
Eindelijk kon ik dansen zonder regeltjes die het voor mij als bleekscheet onmogelijk maakte te genieten on the dancefloor.
Van twaalf tot zes in de vroege morgen stond ik te dansen zonder drugs, daar had ik zo en zo geen geld voor.
Ik dronk water op bij het toilet, en hoopte dat meisjes me niet zouden aanspreken, omdat ik dan wel eens wat zou moeten aanbieden, en ze meenemen naar het toilet voor wat kraamwater zou ook de blits niet maken.
Later ging ik ook naar Parkzicht, hoewel ik de Gabber wel kon waarderen voor een uurtje, was het niet echt mijn ding en zo kwam ik in de tijd dat mijn jeugd voorbij was en ik mij niet meer op glad ijs hoefde te begeven.
Ja dat is best een geruststellende gedachte.
Nog altijd is mijn zoektocht in de muziek niet beëindigd, ik probeer bij iedereen wat mee te pikken, zo is mijn smaak erg ruim geworden wat muziek betreft, het blijft toch het mooiste wat er is.
Leven de oren…….