De tekenleraar

Na het verhaal over mijn tekenjuf op de LTS verdiend mijn tekenleraar toch zeker ook een stukje.
Niet omdat ik nu wil gaan schrijven over deze onverschillige bloedlul uit respect, nee dat niet echt, ik haatte deze lul grondig vanaf de eerste dag dat ik zijn slungelige rot persoon voor ogen kreeg.
Hij floot de hele tijd deuntjes, ook als hij het niet naar zijn zin had.
Herhaaldelijk heb ik hem gevraagd te stoppen met fluiten, waardoor ik weer op de gang belande, dat was voor mij beter als te moeten luisteren naar zijn zielige gefluit, en de bacteriën die hij zo door de klas blies.
De eerste tekenles wilde ik mij net als alle andere leerlingen in mijn klas bewijzen, met het verschil dat ik het na de eerste beoordeling van die verdomde zweef nicht voor gezien hield.
Hij kraakte mijn hardloper met zichtbaar plezier af, de benen waren veel te dik, zo zou hij nooit kunnen hardlopen zei de dikke drol wijs.Wat leerlingen die hier om lachte keek ik vriendelijk dood.
Ik antwoordde dat de benen niet dik waren maar gespierd, zijn brood magere skelet houder laag dunkend in mij opnemend, en waarom moest het hardlopertje kunnen hardlopen als hij toch op papier stond.
De klas moest erg lachen om mijn verweer.
El Engerd des te minder, met een sarcastische lach op zijn glibberige gladde paapse rot muil, verwees hij mij naar de gang.
Op de gang bedacht ik hoe ik hem zou kunnen pakken, of zelfs doden zonder in de gevangenis te belanden.
Rechtstreeks mijn potlood in zijn oog steken zou teveel oproer geven.
Hem in de lift wurgen zou kunnen, maar hoe kreeg ik zijn lichaam in mijn schooltas.
Steeds als ik naar hem keek, glimlachte hij alsof hij plezier had, ik moest echt vechten om de gang niet onder te kotsen.

Hij liep altijd met gebogen schouders quasi nonchalant door de gang van school, langs ons wachtende tot we door hem de klas in werden geroepen.
Van tekenen kwam niks meer, het enige wat ik nog deed was mijn record zo snel mogelijk naar de gang gestuurd te worden probeerde ik te breken.
Hij haatte mij natuurlijk net zo erg als ik hem.
Al heb ik het bange vermoeden dat hij mij nu niet meer zal herinneren, wat een rot idee is.
Als hij mij niet meer zou herinneren doordat hij bijvoorbeeld bij andere magere mensen op een kerkhof ligt heb ik daar alle vrede mee.
Het was echt zonde van mijn tijd die twee opgedrongen uurtjes gang staan in de late maandag middag.
Ik probeerde de tijd op een keer te doden, door sprintjes door de gang te trekken.
Ook dat werd door hem verboden, toen hij zei dat ik gewoon op één plaats moest blijven staan, en vervolgens met zijn kut gefluit de klas weer in ging, ontplofte ik weer en trapte heel hard tegen de deur.
En ik zag hem schrikken die zuigbek.
Helaas zijn hard hield het, en hij kwam weer naar mij toe lopen.
Langzaam alsof hij niet onder de indruk was, zei hij dat ik naar de directeur moest om mij te melden.
Waarop ik zei dat ik hem dood wenste.
Nu werd hij boos en greep mijn arm, als dat nu was geweest trok ik met die zelfde arm, zijn arm uit zijn lichaam, maar dat kon ik toen niet, al probeerde ik het heftig.
Hij sleurde mij moeizaam mee, terwijl ik hem alles wenste waar je heel pijnlijk aan dood gaat.
Dan kan je fluiten in je graf, kermde ik.
Hij liet mij op een gegeven moment los, want zijn magere lichaam dreigde te bezwijken.
Hij stond zelfs te hijgen, toen spuwde ik op zijn zwetende voorhoofd, hij begon op een duivel te lijken, en ging heel erg tekeer tegen mij.
Had het natuurlijk over mijn toekomst, alsof hij waarzegger was, dan wel een hele kloterige.
Nu grijnsde ik, waar hij volgens mij gek van werd, hij probeerde mij te grijpen, maar ik rende weg, met de volslagen losgeslagen tekenleraar achter mij aan.
Ik trainde toen bij Atletiek vereniging AVR, dus dat kwam heel goed van pas.
Snel ging ik het trappen huis in, ik hoorde hem gillen dat ik moest stoppen, wat ik natuurlijk bijna deed.
Hij had vreselijke pech want wij hadden als laatste les, de rest van de leraren konden hem dus niet helpen.
Maar helaas was de conciërge, dikke lul zal ik hem voor het gemak noemen, nog aanwezig.
Die kon mij bij de lurven grijpen.
Hij zei woest met rode kale varkenskop, jij weer etterbak.
Ik had hem een keer van af de bovenste verdieping een vlijm op zijn kale kop gespuwd., toen hij omhoog keek zag hij mij lachen, door het lachen kon ik niet meer snel schuilen, eikel die ik was.
Dus daar stond ik met twee van mijn grootste vijanden in het zielige kantoortje van de conciërge, ze hadden mij zo kunnen aanrammen, ik zweer je dat ze dat eigenlijk ook wilde.
Wie wil dat nou niet….
Ze begonnen te zeiken en ik was lang zo boos niet meer, waardoor ik kwetsbaarder werd en ging huilen.
Maar hier genoten deze klootzakken natuurlijk van, met zijn tweeën tegen mij de bink uit hangen.
Moesten ze eens proberen in een leer nichten bar.
Zoals wel vaker moest ik die week iedere dag na school tijd de conciërge helpen met klusjes.
En echt hoor al deed ik nog zo mijn best er kon geen vriendelijk woord af bij die volgevreten stront ton.
Als hij zich bewoog werd zijn dikke kop al rood van de inspanning, maar hij flikte het altijd weer gewoon verder te ademen.
Zal hij nu zo goed als zeker niet meer doen de sadist.

Het is nooit meer goed gekomen tussen mij en de tekenleraar.
Tegenwoordig heb ik best veel vrienden en kennissen die tekenles geven, maar daar heb ik gelukkig nooit bij in de klas gezeten, dan zouden het waarschijnlijk geen vrienden meer zijn.