My website

For Pieters Art, go to: http://www.eye-cramps.com


pieter@eye-cramps.com

Mohammed cartoons

Dood moe word je ervan dat gezanik over die cartoons.
En nu begin ik er ook al over.
En ook mijn woorden zullen weer niet gaan bijdragen aan slimmere mensen waarschijnlijk.
De laatste jaren hoorde je eigenlijk nooit meer iets over cartoons.
En iedere dag worden er overal ter Wereld cartoons gemaakt en vele ook gepubliceerd.
Maar zoveel roem als de cartoons van de Deense cartoonisten kregen cartoons maar zelden.
Ik sla cartoons persoonlijk erg hoog aan, elke cartoonist heeft zijn eigen stijltje.
Er worden al jaren grote festivals georganiseerd waar cartoons van uit heel de Wereld worden opgehangen.
Nu denk ik dat de cartoonisten eerder zelf zullen worden opgehangen.
Ik vind het een schot voor open goal om Moslims op deze manier te beledigen, de meeste Moslims doen toch niks verkeerd lijkt mij.
Waarom pak je niet iets anders om je vrijheid van mening uiting te bewijzen.
Maak zieke grappen over de jongens die jouw krant financieren.
Grote rellen, protesten en nu zelfs doden voor een paar zielige grappen op papier over de profeet Mohammed.
Hier zouden de Moslims toch beven moeten staan, laat die zielige heidenen lekker lachen (al betwijfel ik of de cartoons wel leuk genoeg waren).
En inderdaad na twee maanden barste de bom pas, dus het duurde blijkbaar een lange tijd voor dat de grappen door drongen.
Maar over al die andere hele goeie cartoons die er op deze toch prachtige maar o zo vermoeiende Wereld zijn gemaakt hoor je werkelijk niks.
Alleen dingen die niet mogen vallen op, nooit eens een pluim voor een sterke cartoon.
Het wachten is op rellen van woedende cartoonisten die heel hard lopen te schelden en als dwaze moeders rond rennen op zoek naar doelen die ze kunnen aanvallen, omdat hun beroep op een negatieve manier de aandacht krijgt.
Maar ik ben ervan overtuigd dat we er wel weer uitkomen, en er later gezamenlijk uit zullen komen, wij zullen er dan niet meer zijn, nee wij worden dan uitgelachen omdat we zo primitief waren in deze tijd.
Aandoenlijk dom bijna, dan zal er Allah of God zich allang geopenbaard hebben, en ons de les hebben verteld, nee de Wereld vernietigen gaat hem zelfs te ver.
Met zijn grote vinger zal hij alle rotte mensen uitdrukken, zodat we opnieuw kunnen beginnen.

Hoetsekabula

Het is vrijwel zeker, alle geloven hebben gelijk, de Wereld gaat er aan.
En met heel veel geluk zijn wij de gene die dit mee gaan maken, schrijf ik in mijn handen wrijvend, wat op zich al moeilijk is om te doen.
Maar mocht u hier even niet aan toe zijn, sluit u dan vandaag nog aan bij een net uit mijn reet gescheten geloof aan, namelijk,”Hoetsekabula”.
Hoetsekabula gaat overal tegen in.
Het is trouwens het eerste geloof dat nu net in Nederland van start gaat.
De God bent u zelf, u bent namelijk het belangrijkste wat de Wereld, wat zeg ik, het Universum nodig heeft.
U kan schapen en scheppen wat u maar wil, met een beetje creativiteit bent u al hartstikke origineel.
U bent het helemaal en dat iedere dag, elk uur en elke minuut, wat is Hoetsekabula blij met u.
Het maakt echt niet uit wat u doet, uw neus uit baggeren, kinderen baren, en of uw de schompes werken, het maakt niet uit, wij veroordelen u niet.
Wie zijn wij dan wel zult u denken.
Wij zijn nu al u en ik, is dat niet leuk en fijn, dacht het wel.
Mocht u al geloven in een religie, dan haten wij u niet hoor, lekker blijven geloven.

Het bidden bij Hoetsekabula bestaat uit het zeggen van Hoetsekabula, pal na dat u een stuk bruin restafval in de WC pot hebt uit geperst.
Vergeet dit nooit, ook niet in een openbaar toilet.
Spreek het altijd uit vol trots, u mag de uitroep gepaard laten gaan met een klap op uw borst of borsten.
Hoetsekabula heeft uw geld niet nodig, dat mag u opmaken aan hoognodige dingen, wij hoeven niks te onderhouden behalve wat ons lief is.
Dan kan ik net zo goed niet geloven, zou u denken.
Maar dat is niet waar, Hoetsekabula is meer als niks, Hoetsekabula is mooi en fijn.
Sluit u aan, en wees een God om van te houden ………….

Bitch

Op één van de laatste dagen dat Galerie Slaphanger bestond, hadden we een expositie aan de roze wanden van bezoekers.
Dat wil zeggen, iedere bezoeker kon iets tekenen en dan ophangen.
Wat soms goeie dingen opleverde en natuurlijk veel ongein en belabberde dingen, maar al met al zag het er leuk uit en was er veel te zien vond ik als zeg maar Galerie Houder.
De zon scheen en het was druk op de markt aan het Grote Visserijstraat waar je vanuit Slaphanger op uit keek.
Een blond gekruld meisje kwam vrolijk binnen wandelen, ik wilde haar net weg sturen omdat kinderen niet welkom waren zonder begeleiding, toen waarschijnlijk haar moeder ook binnen kwam wandelen. Ik groette vriendelijk, haar weder groet wacht ik nu nog op.
Het meisje vroeg wat voor strips wij verkochten, ze babbelde heerlijk, toen opeens haar moeder uit het niets tussen ons in kwam staan.
Ze keek mij met hele felle boze ogen aan.
Het duurde zeker een minuut voor ze door kreeg dat ze mij niet kon dood kijken.
Waarom ik niks zei is mij nog altijd onduidelijk.
“Wat denk jij wel zei ze woest tegen mij”, haar eerste woorden tegen mij waren aanvallend.
Ik dacht dus wat heb ik gedaan, had ik iets verkeerds tegen haar dochtertje gezet?
Nee dat was het niet, Bitch ging verder.
“Iedereen denkt tegenwoordig maar een galerie op te zitten zonder te weten hoe het werkt in de beeldende kunst”.
Nou wie wist wel hoe het zit in de beeldende kunst, dan zou het niet spannend meer zijn.
“Ik ben kunstenares maar zou hier nooit en te nimmer willen hangen”.
Had ik haar uitgenodigd dan, en ze mocht er best hangen met een touw om haar strot, maar goed ze wilde er niet hangen.
“Haar nek slagader werd steeds dikker onder haar geraas, eigenlijk wilde ik hem doorbijten, maar ik hield mij in voor haar dochtertje.
Na haar afkeur babbel hoopte ik dat ze weg zou gaan, naar waar ze hoorde, maar ze ging ook nog eens in de strips en boekjes kijken.
Het kindje was bij haar gaan staan, en leek mij met medelijden aan te kijken, en dat had ik nu juist met haar, dat arme kind en haar monster.
Ik ging achter mijn bureau zitten, en deed of ik haar volslagen vergeten was.
Of was ik nou driftig bezig haar uit mijn hersens te bannen.
Ze zuchtte heel hard en overdreven, en strekte haar rug als een Flamenco danseres na een mooie beweging, en draaide haar gezicht naar mij, en dat had voor mij niet gehoeven.
Vol afgrijzen nam ze mij in zich op, toen kon ik mij niet meer inhouden, ging ook staan, en zei,’ga maar weg’.
Ze wilde weer tekeer gaan, maar bedacht zich, greep haar dochtertje bij haar arm en verdween mijn leven uit.
Mocht ik haar ooit weer ontmoeten, dan zal ik alleen maar zeggen,”ga maar weg”, en hopen dat ze dat dan doet.

Bleekscheet

Laatst zat ik met iemand te kletsen over de goede oude tijd, hij was ouder als ik en had het begin van de Punk meegemaakt, en de door hem gehate disco.
Lachend vroeg hij in welke tijd ik opgroeide, doelende op de muziek.
Ik moest hard nadenken, en zei breakdance, Electric boogie, Hip Hop, reggae en ska.
Hij moest lachen, en zei dat is toch niet werkelijk de muziek waar jij je mee bezighield Pieter.
Vervelende kerel, als hij eens wist hoe ik mijn best had gedaan er bij te horen piepte hij wel anders.
Ik herinner mij de grote feesttent in Delfshaven die daar ieder jaar stond.
Als de bandjes even ophielden rende de jeugd naar de microfoon, en begon te beatboxen, met je mond beats en gave geluidjes maken.
Ik had flink geoefend, en wachtte mijn geduld af.
Eindelijk kon ik dan los gaan, en dat deed ik vol over gave, iedereen lach in een deuk om mijn zielige gestuntel, en dat terwijl ik er flink op los experimenteerde om zo te proberen met originaliteit van de kunde te proberen te winnen.
Maar al snel werd ik weggeduwd als een amateur.
Boos ging ik naar huis, wat dachten die lulletjes wel, dat ze de Fatboys zelf waren.
Ik was geen volhouder, dus hield ik het beatboxen voor wat het was.
Ik had een film over electric boogie gezien, en probeerde dit thuis voor de spiegel.
Het leek meer op een spastische robot, maar ik bleef proberen.
Twee Surinaamse vrienden traden al op in het centrum, waar ze hun electric boogie deden bij een grote gettoblaster.
Ik ging vaak kijken hoe ze het deden.
Nou veel en veel beter als ik, dat had ik al snel door.
Soms vroegen ze of ik meedeed, maar gelukkig heb ik me dat nooit aangedaan.
Wel stond ik erbij alsof ik elk moment alle sterren van de hemel kon gaan dansen.
Later ging ik heel veel naar Hip Hop luisteren.
De vunzige nummers van de 2Leve Crew uit Miami, bekend van hun hit,”me so horny”, schalde door de boxsjes van mijn kamertje.
Mijn moeder stond een keer bij het stofzuigen te zingen,”dick Allmighty”, tot op de dag van vandaag weet ik niet of ze wist wat ze zong, ik denk het niet.
In 1987 brak de hemel voor mij open in Nighttown met de Acid house, het klonk geweldig, en ik was er helemaal gek van.
Eindelijk kon ik dansen zonder regeltjes die het voor mij als bleekscheet onmogelijk maakte te genieten on the dancefloor.
Van twaalf tot zes in de vroege morgen stond ik te dansen zonder drugs, daar had ik zo en zo geen geld voor.
Ik dronk water op bij het toilet, en hoopte dat meisjes me niet zouden aanspreken, omdat ik dan wel eens wat zou moeten aanbieden, en ze meenemen naar het toilet voor wat kraamwater zou ook de blits niet maken.
Later ging ik ook naar Parkzicht, hoewel ik de Gabber wel kon waarderen voor een uurtje, was het niet echt mijn ding en zo kwam ik in de tijd dat mijn jeugd voorbij was en ik mij niet meer op glad ijs hoefde te begeven.
Ja dat is best een geruststellende gedachte.
Nog altijd is mijn zoektocht in de muziek niet beëindigd, ik probeer bij iedereen wat mee te pikken, zo is mijn smaak erg ruim geworden wat muziek betreft, het blijft toch het mooiste wat er is.
Leven de oren…….

De tekenleraar

Na het verhaal over mijn tekenjuf op de LTS verdiend mijn tekenleraar toch zeker ook een stukje.
Niet omdat ik nu wil gaan schrijven over deze onverschillige bloedlul uit respect, nee dat niet echt, ik haatte deze lul grondig vanaf de eerste dag dat ik zijn slungelige rot persoon voor ogen kreeg.
Hij floot de hele tijd deuntjes, ook als hij het niet naar zijn zin had.
Herhaaldelijk heb ik hem gevraagd te stoppen met fluiten, waardoor ik weer op de gang belande, dat was voor mij beter als te moeten luisteren naar zijn zielige gefluit, en de bacteriën die hij zo door de klas blies.
De eerste tekenles wilde ik mij net als alle andere leerlingen in mijn klas bewijzen, met het verschil dat ik het na de eerste beoordeling van die verdomde zweef nicht voor gezien hield.
Hij kraakte mijn hardloper met zichtbaar plezier af, de benen waren veel te dik, zo zou hij nooit kunnen hardlopen zei de dikke drol wijs.Wat leerlingen die hier om lachte keek ik vriendelijk dood.
Ik antwoordde dat de benen niet dik waren maar gespierd, zijn brood magere skelet houder laag dunkend in mij opnemend, en waarom moest het hardlopertje kunnen hardlopen als hij toch op papier stond.
De klas moest erg lachen om mijn verweer.
El Engerd des te minder, met een sarcastische lach op zijn glibberige gladde paapse rot muil, verwees hij mij naar de gang.
Op de gang bedacht ik hoe ik hem zou kunnen pakken, of zelfs doden zonder in de gevangenis te belanden.
Rechtstreeks mijn potlood in zijn oog steken zou teveel oproer geven.
Hem in de lift wurgen zou kunnen, maar hoe kreeg ik zijn lichaam in mijn schooltas.
Steeds als ik naar hem keek, glimlachte hij alsof hij plezier had, ik moest echt vechten om de gang niet onder te kotsen.

Hij liep altijd met gebogen schouders quasi nonchalant door de gang van school, langs ons wachtende tot we door hem de klas in werden geroepen.
Van tekenen kwam niks meer, het enige wat ik nog deed was mijn record zo snel mogelijk naar de gang gestuurd te worden probeerde ik te breken.
Hij haatte mij natuurlijk net zo erg als ik hem.
Al heb ik het bange vermoeden dat hij mij nu niet meer zal herinneren, wat een rot idee is.
Als hij mij niet meer zou herinneren doordat hij bijvoorbeeld bij andere magere mensen op een kerkhof ligt heb ik daar alle vrede mee.
Het was echt zonde van mijn tijd die twee opgedrongen uurtjes gang staan in de late maandag middag.
Ik probeerde de tijd op een keer te doden, door sprintjes door de gang te trekken.
Ook dat werd door hem verboden, toen hij zei dat ik gewoon op één plaats moest blijven staan, en vervolgens met zijn kut gefluit de klas weer in ging, ontplofte ik weer en trapte heel hard tegen de deur.
En ik zag hem schrikken die zuigbek.
Helaas zijn hard hield het, en hij kwam weer naar mij toe lopen.
Langzaam alsof hij niet onder de indruk was, zei hij dat ik naar de directeur moest om mij te melden.
Waarop ik zei dat ik hem dood wenste.
Nu werd hij boos en greep mijn arm, als dat nu was geweest trok ik met die zelfde arm, zijn arm uit zijn lichaam, maar dat kon ik toen niet, al probeerde ik het heftig.
Hij sleurde mij moeizaam mee, terwijl ik hem alles wenste waar je heel pijnlijk aan dood gaat.
Dan kan je fluiten in je graf, kermde ik.
Hij liet mij op een gegeven moment los, want zijn magere lichaam dreigde te bezwijken.
Hij stond zelfs te hijgen, toen spuwde ik op zijn zwetende voorhoofd, hij begon op een duivel te lijken, en ging heel erg tekeer tegen mij.
Had het natuurlijk over mijn toekomst, alsof hij waarzegger was, dan wel een hele kloterige.
Nu grijnsde ik, waar hij volgens mij gek van werd, hij probeerde mij te grijpen, maar ik rende weg, met de volslagen losgeslagen tekenleraar achter mij aan.
Ik trainde toen bij Atletiek vereniging AVR, dus dat kwam heel goed van pas.
Snel ging ik het trappen huis in, ik hoorde hem gillen dat ik moest stoppen, wat ik natuurlijk bijna deed.
Hij had vreselijke pech want wij hadden als laatste les, de rest van de leraren konden hem dus niet helpen.
Maar helaas was de conciërge, dikke lul zal ik hem voor het gemak noemen, nog aanwezig.
Die kon mij bij de lurven grijpen.
Hij zei woest met rode kale varkenskop, jij weer etterbak.
Ik had hem een keer van af de bovenste verdieping een vlijm op zijn kale kop gespuwd., toen hij omhoog keek zag hij mij lachen, door het lachen kon ik niet meer snel schuilen, eikel die ik was.
Dus daar stond ik met twee van mijn grootste vijanden in het zielige kantoortje van de conciërge, ze hadden mij zo kunnen aanrammen, ik zweer je dat ze dat eigenlijk ook wilde.
Wie wil dat nou niet….
Ze begonnen te zeiken en ik was lang zo boos niet meer, waardoor ik kwetsbaarder werd en ging huilen.
Maar hier genoten deze klootzakken natuurlijk van, met zijn tweeën tegen mij de bink uit hangen.
Moesten ze eens proberen in een leer nichten bar.
Zoals wel vaker moest ik die week iedere dag na school tijd de conciërge helpen met klusjes.
En echt hoor al deed ik nog zo mijn best er kon geen vriendelijk woord af bij die volgevreten stront ton.
Als hij zich bewoog werd zijn dikke kop al rood van de inspanning, maar hij flikte het altijd weer gewoon verder te ademen.
Zal hij nu zo goed als zeker niet meer doen de sadist.

Het is nooit meer goed gekomen tussen mij en de tekenleraar.
Tegenwoordig heb ik best veel vrienden en kennissen die tekenles geven, maar daar heb ik gelukkig nooit bij in de klas gezeten, dan zouden het waarschijnlijk geen vrienden meer zijn.